غزل شمارهٔ ۴۹۶

هوش مصنوعی: در تلاش برای رسیدن به وصال، من راهی هستم که به خاطر شرایط دشوار زندگی مانند خارهایی که در پا می‌رود، رنج می‌کشم و از سر درد و مصیبت در حال عبور هستم.

هوش مصنوعی: نیمه‌ای از وجودم در جایی آلوده و ناپاک است و نیمه دیگر در مکانی مقدس. یک دستم مشغول نوشیدن از جام است و دست دیگرم در حال دعا کردن.

هوش مصنوعی: تا زمانی که سختی‌ها را تحمل کرده و قلبم را شکافتم، ناخن‌هایم فرسوده شدند. حالا در موقعیتی هستم که به خاطر دردهای درونیم درمانده و ناامید شده‌ام.

هوش مصنوعی: در باغی که کسی به آن توجه نمی‌کند و هیچ‌کس به آن اهمیت نمی‌دهد، ارزش من همچون گل ریشه‌دار کم است و دائماً مانند آب، با فقدان و بی‌ارزشی مواجه‌ام.

هوش مصنوعی: من چون با تو آشنا هستم، دیگر از درد و رنج خود رنج می‌برم و نیازی به پزشکان و درمان ندارم.

هوش مصنوعی: من از باغچه‌ی تازه‌ام پیوند را بریدم تا با هیچ‌کس ارتباطی نداشته باشم، حتی اگر که این باعث شود خارها به پایم بروند.

هوش مصنوعی: پروانه‌ای که به نور جذب شده، در زندگی من در حال پرواز است. هر شمعی که روشن می‌شود، مانند ریسمانی برای من می‌تابد و جلب توجه می‌کند.

هوش مصنوعی: من در آزمایش‌هایم پنهان هستم و نباید به ظاهر نامساعد و بدشکلی که دارم توجه کنی.

هوش مصنوعی: به خاطر رنج‌ها و مشقت‌هایی که متحمل شدم، حالا برای دوستانم که به من نزدیک هستند، بار سنگینی شدم، حتی اگر همای سعادت بر سر من سایه بیفکند.