غزل شمارهٔ ۳۲۱

هوش مصنوعی: مرا عذاب نده، زیرا اگر زیبایی و ناز تو از مقام والای خود پایین بیفتد، مانند آن است که آتش به پایان می‌رسد و خاموش می‌شود.

هوش مصنوعی: غم و اندوه این روزگار برای ما بیدلان ننگی ندارد، درست مانند دزدی که به خانه یک گدا می‌افتد.

هوش مصنوعی: پوشیدن لباس فقر برای هرکسی مقدر نیست، خوشا به حال کسی که بر تنش نشانه‌های کمبود و سادگی وجود داشته باشد.

هوش مصنوعی: دل من از همراهی با اشک خالی نمی‌شود، چون این اشک آتشی نیست که از کاروان بیفتد و دور شود.

هوش مصنوعی: اگر روزگار تلافی نکند، فرصتی برای برطرف کردن مشکلات فراهم می‌شود و هر کاری که پیش برود، به نفع ما خواهد بود.

هوش مصنوعی: به جز چشم، هیچ چیزی از شدت گریه و اشک نتواند به آن حالت و زیبایی برسد، زیرا که چشمی که از اشک روان پر شده، دیگر از صفا و روشنی خالی می‌شود.

هوش مصنوعی: اگر در بدنم استخوانی بشکند و من از شدت ضعف بیفتم، مجنون می‌شوم و سایه جنون بر سرم خواهد افتاد.

هوش مصنوعی: درد انسان قابل تحمل‌تر از تنگ‌نظری و مشکلات ناشی از رفتار پزشکان است، به شرط اینکه فرد دچار بدبینی و ناامیدی نشود.

هوش مصنوعی: چشم طمع به هر دو گروه دارد، نه تنها به افراد بزرگ و بخشنده (کریم)، بلکه به افراد نادان و بخیل (لئیم) هم. اکنون به مگس فکر کنید که به دنبال غذا و نعمت‌ها می‌گردد، بدون اینکه به مقام و ارزش آن‌ها توجه داشته باشد و در نهایت، ممکن است به گدایی بیفتد.

هوش مصنوعی: اگر فقر او را یاری کند، سپردن مشکلات زندگی به دست او، نمی‌گذارد که آتش او به خاک بیفتد.

هوش مصنوعی: اگر آن چشمان زیبا به من نگاه کنند، روزهای تاریک و دشواری که پشت سر گذاشته‌ام، همه روشن و زیبا خواهند شد.