غزل شمارهٔ ۱۴۳

هوش مصنوعی: سیر و حال و روز گل امسال به خاطر تنهایی‌ام برایم خوشایند نیست. از آشنایان تنها بلبل است که در کنار من نیست و کسی دیگر همراهی‌ام نمی‌کند.

هوش مصنوعی: هر هدفی را می‌توان با تلاش و همت به دست آورد، اگرچه ممکن است در ابتدا به نظر برسد که کار راحتی نیست. اما اگر اراده و پشتکار داشته باشیم، هیچ چیز غیرممکن نیست.

هوش مصنوعی: ما در مزرعه امید فقط دانه‌ای از کاه داریم که آن هم به خاطر بدبختی و ضعیف بودن سرنوشتمان گاهی به دست می‌آید و گاهی نه.

هوش مصنوعی: ما را به عنوان شمعی در جمع قرار داده‌اند که نوری از خود نمی‌تاباند، مگر آنکه زندگی و نفس عمیقی در وجودمان باشد.

هوش مصنوعی: من با فروتنی و تواضع خود را در امنیت می‌دانم و هر جا که نشانه قدمی دیده شود، جز به سمت خطر نمی‌روم.

هوش مصنوعی: اطاعت و عبادت که مورد پذیرش خداوند قرار می‌گیرد، نشانه‌ای است از آگاهی و فهم عمیق. گاهی سکوت و عدم بیان بهتر از ذکر و نام بردن است، وقتی که دل انسان آن آگاهی و درک لازم را ندارد.

هوش مصنوعی: من به خاطر زهد و ریاضتی که کشیده‌ام، حالتی زرد و رنگ پریدگی دارم، اما در واقع وجود من چون خاک زیر کاه و بی‌اهمیت نیست و می‌توانم از آن عبور کنم.

هوش مصنوعی: این بیت به این موضوع اشاره دارد که کوتاهی و محدودیت بخت می‌تواند باعث ناامیدی و حسرت شود. شاعر بیان می‌کند که اگر او به حقایق و آرزوهایش نرسد، دلیلش این است که بخت او ضعیف است و در این شرایط، فقط آه و ناله‌اش باقی می‌ماند.