غزل شمارهٔ ۳۲۷ - در مدح شاه‌جهان

هوش مصنوعی: در مسیر فقر، نباید به دیگران تکیه کرد، زیرا وقتی که راهی امن وجود دارد، نیازی به درگیر شدن در مشکلات نیست.

هوش مصنوعی: تلاش کن که به کمال برسی، اما در کار خود فقط به فروش هنر نپرداز. دکان زیباست، اما هیچ‌کس نباید در آن بماند.

هوش مصنوعی: در زندگی نمی‌توان به چیزی بسنده کرد، مگر آنکه برای چیزهای بزرگ و ارزشمند تلاش و زحمت کشید.

هوش مصنوعی: اگر در مسیر فقر باشی، هیچ چیز به سامان نمی‌رسد. اگر به هدفی رسیدی، نیازی به نشان دادن آن نیست.

هوش مصنوعی: من که در تمام سال از نعمت روزه محرومم، نباید در روز عید شاد و خوشحال باشم.

هوش مصنوعی: وقتی سخن بی‌اهمیت و پیش پا افتاده باشد، دیگر ارزش خاصی ندارد؛ مانند شمعی که اگر حرفی گفته شود، بهتر است بر زبان نیاید.

هوش مصنوعی: پرندگان معانی به مکان‌های خود بازمی‌گردند و برای دزدها، نیازی به نگهبان سخن نیست.

هوش مصنوعی: اگر کسی نظیر کلیم طایر (پرنده‌ای با آرزوهای بلند) بخواهد آشیانه‌ای بسازد، تنها در آستان پادشاه جهان باید به دنبال آن باشد.