غزل شمارهٔ ۳۶

هوش مصنوعی: دیشب در حالتی که بیهوش بودم، راه خانه‌ام را گم کردم. اما دوباره با صدای جغد، این ویرانه را پیدا کردم.

هوش مصنوعی: من در دام افتاده‌ام، اما نه به خاطر وسوسه‌ی طعمه. غیرتم اجازه نمی‌دهد که در دام تو به دانه نگاه کنم.

هوش مصنوعی: دل زمانی که به یاد سینه‌ام می‌افتد، در گوشه‌ی گلخن، جای بهتری برای دیوانه است تا در باغی پر از گل.

هوش مصنوعی: تا آنجا که می‌توانم به شما بگویم، این بیت به حالتی اشاره دارد که تقدیر یا سرنوشت بد بر دل من خندید و رفت، در حالی که کسی که می‌توانست زخم‌های من را التیام بخشد، در گوشه‌ای از دل رحم بر من فراموش شد. به نوعی از غم و درد ناشی از فقدان محبت و توجه سخن می‌گوید.

هوش مصنوعی: من هیچ شور و شوقی از خودم نشان نمی‌دهم، اما در دل به شدت داغ و بی‌تابم و این احساس را در سکوت‌هایم حس می‌کنم. با این حال، با هر بار که به میخانه می‌روم، مرزهایی را زیرپا می‌گذارم.

هوش مصنوعی: تا چه زمانی مثل کسی که در آسمان زندگی می‌کند، بی‌خبر و بی‌دقت هستی؟ از بالا نشستن و بی‌خبر بودن هیچ لذتی ندارد، چون مهمان باید بداند که صاحبخانه در کجاست و چه احساسی دارد.

هوش مصنوعی: شوق بوسیدن از مملوکنات به اندازه من که مستم و با احتیاط بر لب شیشه می‌گذارم.

هوش مصنوعی: در دل من مانند شمعی که می‌افروزد، ناله و فریاد می‌زنی، اما به یاد داشته باش که در دل آتشین من نیازی به شمع و چراغ نیست.