غزل شمارهٔ ۴۵۴

هوش مصنوعی: وقتی از ظلم و بی‌عدالتی کم‌تر ناله می‌زنم، به آرامی بار سنگینی را تحمل می‌کنم و در برابر مشکلات خود را نادیده می‌گیرم.

هوش مصنوعی: اگر سرانجام من شهادت نباشد، پس چرا بوی خون از خاکی که بر سر می‌گذارم به مشام می‌رسد؟

هوش مصنوعی: هر لحظه گروهی از مشکلات و مصیبت‌ها بر سرم نازل می‌شود، اما اگر یک آه عمیق بکشید، همه آن‌ها به مانند لشکری در ذهنم شکل می‌گیرند.

هوش مصنوعی: به قدری مصیبت و درد بر من سایه افکنده است که مانند نمکی که از اشک‌های شبانگاهی در چشمان ستاره می‌ریزد، احساس غم و اندوه می‌کنم.

هوش مصنوعی: من حسرت‌های خود را به همراه می‌برم و در دلم به فکر روزی برهنه و بدون آرزو هستم.

هوش مصنوعی: زاهدان زمان ما، معیاری برای تشخیص حقیقت و دروغ هستند؛ هر چیزی را که این گروه رد کنند، من آن را می‌پذیرم.

هوش مصنوعی: اگر سرکشی‌ها و نافرمانی‌ها را کنار بگذارم و از بین ببرم، خودم را به زمین و خاک می‌سپارم و به بی‌پایگی می‌رسم.

هوش مصنوعی: رشته‌ی گوهر به خود می‌بالد و اگر از زیبا سخن بگویم، می‌توانم ناخوشی و نازکی جسم را درمان کنم.

هوش مصنوعی: در زندگی، همواره با تردید و انکار روبه‌رو هستم. اما اگر از دل کتاب مقدس شعر و موسیقی زیبایی برآید، آن را در آغوش می‌گیرم.