غزل شمارهٔ ۳۶۵

هوش مصنوعی: زخم‌هایمان هرگز با هم جفت نشدند و در غم تو، نتوانستیم جمع و جور شویم و آرامشی به دست آوریم.

هوش مصنوعی: زیبایی و عشق در واقعیت به هم پیوسته‌اند، مانند اینکه وقتی غنچه‌ای هنوز باز نشده، پرنده‌ای نمی‌تواند آوازش را به طور کامل بخواند.

هوش مصنوعی: اگر بهشت هم لباس زیبایی به تن کند، باز هم تنها داغ و درد اوست که جلوه‌گر می‌شود و لباس خانه عشق در دل‌ها نمی‌تواند تبدیل به غیر از این شود.

هوش مصنوعی: در این دنیا از نوعی وفا که در این قحطی وجود دارد، هیچ‌کس خبری ندارد و ارزش وفا حتی بالاتر هم نرفته است.

هوش مصنوعی: در واقع توبه به معنای قطع ارتباط با گناهان و پاک شدن از آنهاست. اگرچه دل از باده و لذت‌های دنیوی رها شده، اما هنوز هم نمی‌تواند حقیقتاً شراب معنوی را انکار کند.

هوش مصنوعی: پنبه مانند شبنمی که از روی سبزه می‌افتد، نرفت. تا زمانی که آفتاب بر چهره ساقی نیفتد، جهان آرا نمی‌شود.

هوش مصنوعی: زیبایی و ظرافت تو گرچه در لباس‌های زیبا پنهان شده، اما هیچ نقص و عیبی از افراد ثروتمند نمی‌تواند از این زیبایی پنهان بماند.

هوش مصنوعی: چشم اگر در طوفان قرار بگیرد، در دل چه گناهی هست؟ هیچ ناخدای کشتی‌ای نمی‌تواند به ایمنی دریا ضمانت بدهد.

هوش مصنوعی: چشمانم را با سرمه‌های تیره زیبا کرده‌ام، اما افسوس که این کار نتوانسته است تاثیری بگذارد. زیرا قادر نبودم عیب‌های خود را ببینم و به خودم آگاه شوم.

هوش مصنوعی: در پایان، اشک‌های من به رنگ حنا در آمده است. در مسیر جستجوی او، به خاطر بوسیدن دستش، اگر قسمت ما بد باشد و نصیب ما نشود.

هوش مصنوعی: تا زمانی که دل‌های آزادگان در کعبه مقیم نگردد، سخن عمیق و واقعی نمایان نخواهد شد.

هوش مصنوعی: مانند شبنم، من از پاکدامنی خود محافظت می‌کنم، در باغی که در آن، گل هیچ گاه به بلبل اجازه نزدیک شدن نداد.