غزل شمارهٔ ۷۶

هوش مصنوعی: من به دور از هر گونه تزویر و ریا هستم، اما در سرزمین خود با افرادی مواجه می‌شوم که دو رو دارند. برای من جایی به نام وطن وجود ندارد؛ چون طرز رفتار من با دیگران فرق دارد و مدارا کردن برایم امکان‌پذیر نیست.

هوش مصنوعی: داغان شدن و ویران شدن چیزهای قدیمی، نشانه‌ای از آغاز و نو شدن آنهاست. اما هیچ‌کس در تلاش برای بهبود و آبادانی من نیست.

هوش مصنوعی: زیبایی‌های زندگی به خاطر مرور زمان و گذشته‌های مشترک، جذابیت کمتری دارند و نمی‌توان به یادآوری‌های قدیمی دل خوش کرد. آنچه که قدیمی نیست و به نوعی تازه و نو است، تنها فریبی بیش نیست.

هوش مصنوعی: زمانی که روزی از چهره تو نشانی نماند، حتی جام خالی و برگ‌های پاییزی هم به یاد تو خواهد افتاد.

هوش مصنوعی: ما در دنیای شعر و ادبیات سرآمد هستیم و به نظر می‌رسد که برای ما هیچ هنری بالاتر از سرگردانی و بی‌سرپناهی وجود ندارد.

هوش مصنوعی: من از شرم نور خورشید بی‌نیازم، زیرا در این مهمانی مانند شیشه‌ای هستم که هوس را در خود حبس کرده و نیازی به سیراب شدن ندارم.

هوش مصنوعی: من در جستجوی سفر هستم، اما این سفر نمی‌تواند مرا از وطنم دور کند. آواره بودن من دلیل دوری از وطن نیست.

هوش مصنوعی: این شعر به انتقاد از افرادی می‌پردازد که در مورد شعر و ادب قضاوت می‌کنند، با این حال خودشان درک درستی از زیبایی‌ها و ظرایف هنر ندارند. آنها اگرچه به ظرافت‌های ظاهری توجه می‌کنند، اما نمی‌توانند حقیقت عمیق و معناهایی که در سخن نهفته است را تشخیص دهند.

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر این است که بدبختی و خوش‌شانسی هرکس به خود او مربوط می‌شود و کسی نمی‌تواند سایه‌اش را بر دیگران بیفکند. بدبختی یک فرد خاص، به خودش تعلق دارد و نمی‌تواند بر سر دیگران بیافتد.