غزل شمارهٔ ۱۹۰

هوش مصنوعی: ناتوانی و بدشانسی یک هنرمند به خاطر نقص کار او نیست؛ حتی اگر هنر او به خوبی انجام نشود، این دلیلی بر بی‌ارزشی و عیب وجودش نیست.

هوش مصنوعی: خود را از وابستگی‌ها رها کن، مانند نخی که در فصل خزان ایستاده است. اگر سائلی در میان نیست، طلا را به زمین بیفکن.

هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که ارتباط و پیوند عاطفی میان افراد به تنهایی کافی نیست و باید زمینه‌های دیگر نیز وجود داشته باشد. اگر پایه‌ها و ویژگی‌های شخصیتی افراد با هم همخوانی نداشته باشد، این ارتباط نمی‌تواند به درستی شکل بگیرد، همان‌طور که اگر بالشتی بدون پر باشد، نمی‌تواند عملکرد مناسبی داشته باشد.

هوش مصنوعی: کسی که شانس داشته باشد می‌تواند در کنار مشکلات، گاهی هم از زندگی لذت ببرد، حتی اگر در زیر سرش موانع بزرگتری وجود داشته باشد.

هوش مصنوعی: خود را همان‌طور که هستی نشان بده، چون اگر عیب‌جویانی وجود داشته باشند، مانند پرده‌ای نخواهی داشت و کسی هم در پس پرده نخواهد بود.

هوش مصنوعی: در باغ بزرگ دنیا به گشت و گذار پرداختم و هیچ درختی را ندیدم که سایه‌اش از میوه‌اش بهتر باشد.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی در هنر یکه‌تاز باشی و کسی بهتر از تو نباشد، باید خود را نسبت به دیگران بسنجی و کمی از ویژگی‌های خود را کم کنی.

هوش مصنوعی: این خانه در شهر ما به همین شکل است که بر اثر حوادث و بلاها، نه دیواری برای محافظت و نه درب و ورودی باقی نمانده است.

هوش مصنوعی: چشمی وجود دارد که می‌تواند دل‌ها را شفا دهد، اما اگر او از حال زخمی‌ها بی‌خبر باشد، حتی اگر ژولیده‌خانی نیز در کنار او نباشد.

هوش مصنوعی: کلیم نمی‌تواند به تنهایی به سفر غربت برود، چون در این راه اگر همسفر نداشته باشد، آوارگی و بی‌پناهی را تجربه خواهد کرد.