غزل شمارهٔ ۴۱۲

هوش مصنوعی: اگر چه به خاطر دردها و مشکلاتی که دارم، اما همیشه سعی می‌کنم که با قدرت و استقامت مواجه شوم و از هر توانی که دارم برای مقابله با این چالش‌ها استفاده کنم.

هوش مصنوعی: دوستی بی‌رحم و دلسوز در شب غم‌انگیز، مانند فتیله‌ای که بر روی زخم بدن نشسته، در بالین من قرار دارد.

هوش مصنوعی: چنان زیبا و جذاب شدی از اثر نیش نیش‌دار نگاهت که تا ابد از روی بستر عشق و علاقه بلند نخواهب شد.

هوش مصنوعی: عشق، مانند یک ستاره سوخته، به من نرسیده است و من تنها یک ستاره شوم در آسمان بخت سیاه خودم هستم که نشان از درد و رنج دارد.

هوش مصنوعی: زمانی که تو با زیبایی‌ات ظاهر می‌شوی، برای محافظت از آسیب‌ها، دلم مانند آتش سوزان می‌شود.

هوش مصنوعی: درون سینه‌ام غم او همچون جشنی برقرار است، و دل پر از خونم گواهی است بر میخوان داغی که از عشق تجربه کرده‌ام.

هوش مصنوعی: کلیم سوخته به دلیل بیماری و دردش به حالتی افتاده که گویی باید او را از بسترش بردارند، مانند اینکه سیاهی ناشی از سوختگی یا داغی برطرف شود.