غزل شمارهٔ ۵۴۶

هوش مصنوعی: دل از غم‌های زیاد و کم که در تقدیر بوده، رنجیده است و از خوبی‌ها و بدی‌های جهان دلزده شده است.

هوش مصنوعی: پرواز در وطن برای من امکان‌پذیر نیست و زندگی‌ام مانند پرتیری است که از غربت گذشته و هیچ جایی را برای آرامش و آزادی احساس نمی‌کنم.

هوش مصنوعی: وقتی به وضع و حال ما نگاه می‌کنی، متوجه می‌شوی که ریشه مشکلات و دشواری‌ها به تدبیر و تصمیمات گذشته‌امان برمی‌گردد.

هوش مصنوعی: امروز وفای عشق در مقابل سلامی است که از گذشته با شمشیر به ما رسیده است.

هوش مصنوعی: در مسیر دستیابی به خواسته‌ها، اراده و عزم این دو نفر بسیار قوی است. صدای آه من ناشی از تجربیات و احساسات گذشته‌ام است و اشک من هم تحت تأثیر آن‌ها قرار دارد.

هوش مصنوعی: دل و جان من با یک نگاه نغز او تجهیز شد، گویی که یک تیر کارساز از دو شکارچی عبور کرده است.

هوش مصنوعی: من در درون خود درد و رنجی دارم که شبیه به زخم‌های عمیق و عشق‌های ناکام است؛ مثل گل‌ها و لاله‌های کشمیر که زیبایی‌شان پنهان از غم و اندوه است.

هوش مصنوعی: در خیابان دیوانگی، کلبه ما هم نشانی دارد، چند قدمی از خانه زنجیر رفته‌ایم.

هوش مصنوعی: یکباره موسی از زیبایی لب و دندان تو دل کند و کودک هوسران، طعم شیرین شکر و شیر را فراموش کرد.