غزل شمارهٔ ۱۳۵

هوش مصنوعی: در جلو چشم‌های زیبا که پر از اشک شوق است، آب مانند سیل به شدت روان است، اما در واقع این آب نمایانگر شمشیر و تیزی‌های بی‌رحم است.

هوش مصنوعی: تقدیر و سرنوشت بد بیدار نشده است؛ ساده‌دل‌ها فکر می‌کنند که نداشتن خوشبختی تنها یک درد است و چاره‌اش در شیرینی خوابیدن و عدم آگاهی از واقعیت‌هاست.

هوش مصنوعی: هر بار که شراب تمام می‌شود، به نوعی سیاهی و بدبختی آغاز می‌شود، اما تا زمانی که شیشه پر از می است، خانه نورانی و روشن است.

هوش مصنوعی: اگر از خودت بگذری، هر چیزی که هست نیز از بین می‌رود. اما وقتی از سر محبت و عشق عبور کنی، دریا و عمق عشق بی‌پایان است.

هوش مصنوعی: اگر نشانه‌های زیادی وجود داشته باشد، فقط یک هدف و مقصد وجود دارد؛ هرچند که اگر هزار محراب هم باشد، در نهایت همگی به یک سو اشاره می‌کنند.

هوش مصنوعی: زیبایی و حسن ظاهری فقط یک ادعاست که خود را عاری از نیاز نشان می‌دهد، اما گوش دادن به این حرف‌ها بی‌فایده است زیرا در پس آن، مشکلات و دردسرها وجود دارد که به شکل خارهایی در دامن گلی زیبا پنهان شده‌اند.

هوش مصنوعی: اگر دل، جایی برای ذخیره احساسات باشد، متعلق به ثروت و دارایی‌های دنیوی نیست. کعبه، خانه‌ای مقدس است ولی برای جمع‌آوری چیزهای مادی نیست.

هوش مصنوعی: وقتی بخت انسان ضعیف و پست باشد، سایه‌ای هم بر سر او نمی‌افتد و اگر هم کسی از ما باشد، مانند نور یک کرم شب‌تاب کم‌نور خواهد بود.

هوش مصنوعی: آتش حوادث، سبب اصلی مشکلات و سختی‌های زندگی ما نیست. مشکل واقعی این است که خانه‌مان غرق در اشک و ناراحتی است و این غم و اندوه، همچون سیلابی است که همه جا را فراگرفته است.

هوش مصنوعی: اگر کلیم (موسی) هم با هشیاری بوسه‌ای از تو می‌گرفت، مستان را از خود می‌ربود، زیرا یار در خواب است.