غزل شمارهٔ ۵۷۷

هوش مصنوعی: به خاطر زیبایی چهره‌ات، شمع‌ها هم برای تو مانند سربازانی در صف ایستاده‌اند. قد تو همانند سرو، همیشه در اوج و افتخار است.

هوش مصنوعی: از گریه چشمانم را باخته‌ام، و این برای من همین است که نزد کسانی که درک عمیقی از زیبایی دارند، مفهوم عشق و زیبایی را به شیوه‌ای خاص می‌فهمند.

هوش مصنوعی: من از روی پستی به زمین افتاده‌ام، این دلیل بر این نیست که به خاطر بلند پروازی‌ام بال و پرم را از دست داده‌ام.

هوش مصنوعی: مانند شمعی هستیم که شعله‌اش ما را به هم پیوند داده، اما تو به من اجازه نمی‌دهی که به این نزدیکی واقعی تبدیل شود.

هوش مصنوعی: من غبار دوستی را بر چهره خود احساس می‌کنم، به گونه‌ای که اگر هم بخواهد، نتواند از آن پاک شود و حتی اگر چهره‌ام در برابر خشم هم قرار بگیرد، این غبار از بین نخواهد رفت.

هوش مصنوعی: به گونه‌ای با افرادی که در زندگی دچار مشکل شده‌اند رفتار کن که حضور تو هیچ نشانه‌ای بر جای نگذارد و آنها احساس کنند که در آرامش و امنیت هستند.

هوش مصنوعی: ای کلیم، تو پیر شدی، تا کی مانند کودکی با اشک‌هایی که از زیبایی‌ها بر زمین می‌ریزد، در خاک و خون بازی خواهی کرد؟