غزل شمارهٔ ۵۲۳

هوش مصنوعی: جایگاهی که در آن به جستجوی معانی می‌پردازم، گوشه‌ای از تنهایی‌ام است. از کمان روح من، ریسمان یگانگی‌ام را به دام می‌اندازم.

هوش مصنوعی: وقتی قلم من که شبیه به یک تیر است، از دست من می‌افتد و به طرز نادرستی می‌نویسد، در واقع از شکار اندیشه‌های من چیزی کم نمی‌کند.

هوش مصنوعی: از دور به جایی می‌روم که در آن خیال کنم و راهی را که پیموده‌ام فراموش کنم و به زمان بازگشت خود برسم.

هوش مصنوعی: چطور می‌توانم معنای دیگری را درک کنم، در حالی که فهمیدن معنی خودم را دو بار انجام دادن، از نظر اصول من نادرست است؟

هوش مصنوعی: به خاطر عشق به محبوب، همیشه مانند دوات که بر کاغذ می‌نشیند، چشم حیرت من به عالم بالا خیره است.

هوش مصنوعی: اگر من خود را ارزان بفروشم، مانند شیشه‌ای هستم که اگر به سنگ بخورد، وسطش می‌شکند. بنابراین، ارزش من باید حفظ شود و نباید ضایع شود.

هوش مصنوعی: اگر به چاه بیفتم، از ویژگی‌های واقعی‌ام و کمال خودم، به خاطر سازگاری و تواضع رفتارم خواهد بود.

هوش مصنوعی: میان دو چیز که یکی تزویر و دیگری اراده من است، موانع زیادی وجود دارد که جاده را بسته و حرکت را سخت کرده است.

هوش مصنوعی: در اینجا گفته شده است که در کنار مرگ و در دل گور، هیچ چیزی جز سکوت و خلوت نیست. من از زندگی دوری جسته و در تنهایی خود، نمی‌خواهم چیزی به غبار و آشفتگی دنیای بیرون بیفزایم.

هوش مصنوعی: از اینکه امیدم به شدت کم شده و دستانم از آن خالی است، خدا به من معانی عمیق و ارزشمند بخشیده است.