غزل شمارهٔ ۵۱۶

هوش مصنوعی: دستم دوباره می‌خارد و می‌خواهم دوباره بر سر خود بزنم. این نشانه‌ای از عشق است که ما را به پرواز درآورده است.

هوش مصنوعی: در زمان خداحافظی، شمع زیبایی و گل را بر سر می‌زنند و به قد دل‌انگیز او توصیه‌ای می‌کنند.

هوش مصنوعی: از ناراحتی فقدان آندل، بر سینه‌ام می‌کوبم، اما در این خانه غم، کسی نیست که به من گوش بدهد؛ بنابراین، زدن بر سینه چه فایده‌ای دارد؟

هوش مصنوعی: اگرچه به ما توصیه می‌کنند که کار خیر انجام دهیم و آن را به فراموشی بسپاریم، اما باید توجه داشت که حتی اگر کار خوبی که کرده‌ایم، در نظر دیگران نادیده گرفته شود، باز هم ارزش و اثر خود را دارد و نباید به سادگی از آن غافل شد.

هوش مصنوعی: اگر هنری داشته باشیم که خریدار کمی دارد، باید بدانیم که این نقص نیست. چگونه می‌توان به یک گوهر با ارزش از روی کم‌فروشی و عدم خریداریش ایراد گرفت؟

هوش مصنوعی: شاهدان ادعای فهم و درک دارند، اما در واقع تنها یکی از آنها نزد مردم دلایل کافی برای لاف زدن ندارد و باید کمتر از فهم خود سخن بگوید.

هوش مصنوعی: اگر از زندگی ناراضی و دلگیر هستی، همچون پروانه‌ای که به شمع نزدیک می‌شود، به یاد داشته باش که زندگی پر از غم و ملال است. در این حال، سینه‌ات را به سختی و شجاعت بر خنجر بزن.

هوش مصنوعی: هر کجا که رنج و سختی پیش بیاید، در آینده نتایج آنها را می‌بینیم. در این راه، بهتر است که به جای درد و غم، به زیبایی و خوشی‌ها فکر کنیم و آنها را در ذهن ببریم. شکستن دردهای زندگی از دردها و غم‌ها بهتر است نسبت به اینکه فقط به زیبایی‌ها بپردازیم در حالی که از مشکلات غافل باشیم.

هوش مصنوعی: دست‌هایم مانند فلاخن بی‌توانایی شده‌اند از شدت اندوه، تا چه زمانی می‌توانند به یکدیگر ضربه بزنند.

هوش مصنوعی: کسی که از ترس بدنامی صحبت نمی‌کند، در واقع اهل نیکنامی است و می‌تواند با مدعیان به گفتگو و جدل بپردازد.