غزل شمارهٔ ۳۴۴

هوش مصنوعی: این زمان دیگر بحرانی‌تر از این روزگار وجود نداشت و این آسمان بدتر از این، هرگز دیده نشده بود.

هوش مصنوعی: عمر مانند روزهای بیماری است، هر روزش از روز قبل بدتر و ناامیدکننده‌تر است.

هوش مصنوعی: اکثر تیرهایی که در یک زخم نفوذ کرده بودند، در محل هیچ تیراندازی وجود نداشتند.

هوش مصنوعی: هرجا که رفتم، به دنبال خواسته‌ام، در حالی که سردرگم بودم و راهنمایی نداشتم.

هوش مصنوعی: من در باغ آرزوها به جستجوی یک نهال امید و خواسته‌هایم پرداخته‌ام، اما آنچه می‌خواهم، هنوز در دسترس نیست.

هوش مصنوعی: ما با عشق و احساسات دیگران، دل آن‌ها را آزردیم و دیگر دسترسی به زیبایی‌های زندگی و لذت‌های آن نداریم.

هوش مصنوعی: خواب به چشمانم نمی‌آید مانند شمعی که در شب بدون خاکستر روشن است.

هوش مصنوعی: در آخرین لحظه، شمع با بیان احساسش گفت: گنجی که همراه ندارد، ارزشی ندارد و دردسرهایی به دنبال خواهد داشت.

هوش مصنوعی: من در زمینه دشمنی و رنجش‌ها مهارت دارم، ولی اگر می‌خواستم به راحتی بر کفهٔ جامی چیزی بیاورم، دیگر نیازی به زحمت نیست.