غزل شمارهٔ ۴۳۵

هوش مصنوعی: با چه کسی می‌توانم بگویم که از آن نخل آرزو چه چیزهایی دیده‌ام؟ از آن قامت زیبا که مانند قیامت مرا به هم ریخته است، چه بگویم؟

هوش مصنوعی: حالت من به گونه‌ای شده که در هر شرایطی باید خوشحال زندگی کنم، چون وقتی صدای خنده کبک دری را در قفس شنیدم، این احساس در من به وجود آمد.

هوش مصنوعی: قناری سارا در طول روز تا شب دور سرم می‌چرخد و اگر شبی در خواب، قامت زیبا و بلندش را ببینم، احساس خوشحالی و شادی می‌کنم.

هوش مصنوعی: در تلاش برای آزادی، هرچند که گاهی درمانده شدم، اما اکنون فهمیده‌ام که راه حل مناسب، صبوری و تحمل است.

هوش مصنوعی: من تقصیر و نابسامانی‌های خودم را می‌دانم و متوجه هستم که هرچقدر هم که از دیگران بدی‌ها یا عیب‌ها دیده‌ام، باز هم این مشکلات خودم را نمی‌توانم نادیده بگیرم.

هوش مصنوعی: قناعت به خودش نوعی خودبزرگ‌بینی و تکبر دارد، اما از آنجا که من به نقص و کمبودهای خودم آگاه هستم، نمی‌توانم به آن قناعت کنم، زیرا در دلم همسرم را در دریا دیده‌ام.

هوش مصنوعی: زندگی هر جا که آدمی تلاش کرده و تلاشش به ثمر نشسته، بدون توجه به تفاوت‌ها و شرایط، می‌تواند او را به زنجیری هم تبدیل کند، گونه‌ای که جای پیوند ما در آخر به زنجیری بر پای او تبدیل شده است.

هوش مصنوعی: یک سال باید در قفس زندگی کنیم، اما اگر فقط یک لحظه از زیبایی‌های صحرا را دیده باشیم، این دل‌گشایی کافی است.