غزل شمارهٔ ۲۴۱

هوش مصنوعی: از یک قطره اشک، جسم من دچار تغییر شد و بله، اشک از چهره‌ام به رنگ کهربا درآمد.

هوش مصنوعی: چشم پُرگویی که سال‌ها منتظر بوده‌ام تا با او سخن بگویم، حالا که زمان صحبت کردن فرا رسیده، به من فرصتی نمی‌دهد.

هوش مصنوعی: قاتل به من لطمه زد و دست‌هایش به خاطر عملش رنگین نشد، افسوس که خون من بی‌ارزش شد و به آب شبیه گردید.

هوش مصنوعی: در مسیر شکرگزاری و قدردانی، اگر روزی راه را گم کردی، از کسی که راهنمایی می‌کند، کمک بگیر.

هوش مصنوعی: زلف او به قدری دل‌فریب است که وقتی بر روی دل‌ها فشار می‌آورد، عشق و محبت را دو چندان می‌کند.

هوش مصنوعی: من جز غم و غصه‌ای که از زندگی نصیبم شده، چیز دیگری ندیدم و این هم برایم خوشایند نیست.

هوش مصنوعی: اگر سر و رفیع باشد، بالا نمی‌رود و هیچ ایمانی که از جایگاه خود بلند شود، دیگر نمی‌تواند به جایگاه قبلی‌اش برگردد.

هوش مصنوعی: اگر فرصت خوردن میسر نشود، از آنچه در دسترسی‌ات است لذت ببر، همان چیزی که از آسمان جدا شده است.

هوش مصنوعی: کلیم از شرم برهنگی خود دندان به جگر گذاشت و تنش را با پارچه‌ای ساده و بی‌ریا پوشاند.