غزل شمارهٔ ۲۸۹

هوش مصنوعی: هر بار که در کار و زندگی‌ام تغییراتی ایجاد می‌شود، نوشیدنی‌ام به رنگ دیگری در می‌آید و حال و احوالم به شدت تغییر می‌کند.

هوش مصنوعی: درآمد و هزینه ما برابر است؛ در مسیر کسب علم و دانش، اگر حتی سوزنی در پایت گیر کند، مثل این است که خاری از پا بیرون می‌آید.

هوش مصنوعی: فقر و تنگدستی می‌تواند انسان را به جنون بکشاند، مانند بیدی که در چمن به خاطر ناامیدی و بی‌حاصلی دیوانه می‌شود.

هوش مصنوعی: اگر کسی بخواهد به کمال و رشد برسد فقط از روی تقلید تلاش کند، باید مانند افلاطون به یک استاد بزرگ تبدیل شود و در این راه، به عنوان شاگرد خردمند و متفکر عمل کند.

هوش مصنوعی: در بین زاهدان (بسیار مومن و پرهیزکار) باده‌ای پنهان وجود دارد که با زهد و پرهیزکاری آنها در هم آمیخته است. جوی شیر که نماد زندگی و نعمت است، ممکن است به جوی خون تبدیل شود، و این ترس از تبدیل خوبی به بدی را ایجاد می‌کند.

هوش مصنوعی: در چمنزار، وقتی رنگ حسادت بر چهره‌ی کهنسال آسمان نشسته است، مانند اینکه رخت یک کودک بر گلبرگ‌های سرخ غنچه‌ها می‌افتد.

هوش مصنوعی: وسوسه و اشتیاقی که سالک در راه سیر و سلوک دارد، می‌تواند او را سبکبار کند. اگر این اشتیاق به دست آید، می‌توانند در دل او ناله‌ای به وجود آورد که خبر از اوج و بلندی‌های آسمان بدهد.

هوش مصنوعی: اگر سالک دل سبک و آسوده‌ای داشته باشد، وقتی به معرفت و حقیقت دست یابد، می‌تواند به آوازی باری که به آسمان جست می‌زند، تبدیل شود.

هوش مصنوعی: تعجبی ندارد که به خاطر طبع حرص، حتی در زیر خاک هم کنار گنج آرام دل قارون قرار بگیرد.

هوش مصنوعی: بیایید از شعر فهمان بد بگوییم تا بدین وسیله به درامدهای ناچیزشان انتقام بگیریم. کاش هر جا که کسی به هنر سخن گفتن پرداخته، شعرش زیبا و در هماهنگی باشد.

هوش مصنوعی: به محض اینکه این گوساله‌ها کم‌کم کاهش یابند، من نیز خواهم توانست تا با نیرنگ و ترفند، بر مشکلات غلبه کرده و سرنوشت خود را از مدار سرنوشت آسمانی خارج کنم.