غزل شمارهٔ ۲۸۰

هوش مصنوعی: میخانه‌ای که من در آن هستم اگرچه زیباست، اما نام نیکویی ندارد. زیرا ما از شراب می‌نوشیم و اینجا دیگر هیچکس از نوشیدن جام لذت نمی‌برد.

هوش مصنوعی: از اجرام آسمانی و سیارات دوری کن، زیرا این دنیا برای کسی که به دنبال یک دانه از آن باشد، خالی و بی‌طلوع است.

هوش مصنوعی: هر سنگی که از دست کودکان به زمین می‌افتد، نشان‌دهنده این نیست که دیوانه‌ای نمی‌تواند به فکر نتیجه کارش باشد. به زبان ساده‌تر، هر اشتباهی که از سوی بچه‌ها رخ می‌دهد، دلیل بر این نیست که یک فرد بزرگ‌تر نمی‌تواند به عاقبت کارهایش بیاندیشد.

هوش مصنوعی: پیوستگی هدفم من را از پا نمی‌اندازد، حتی اگر موجی به ساحل برسد، آرامش نخواهد داشت.

هوش مصنوعی: در زندگی هیچ‌کس وجود ندارد که به وفا و صداقت توجه کند، با اینکه وفا یک ارزش گرانبهاست که زمان آن محدودیتی ندارد.

هوش مصنوعی: اگر او ناراحت باشد، تلخی نمی‌گوید. مانند لبی که از جام شراب می‌نوشد، لبش گزنده نمی‌شود.

هوش مصنوعی: من که دل سوخته‌ای دارم، برای چه خود را به زلف و پیچ و تاب آن می‌بندم؟ این پرنده‌ی کبابی دیگر از دامی خبر ندارد.

هوش مصنوعی: کلیم با شکر و قدردانی به سراغ مشکلات و نارضایتی‌ها رفت، اما از آن مسیر بازگشت که به پایان نمی‌رسد.