غزل شمارهٔ ۱۸۰

هوش مصنوعی: خوشا به حال کسی که در به نمایش گذاشتن هنر خود سخنی نمی‌گوید و به دیگران ادعا نمی‌کند؛ حتی اگر مانند برقی درخشان باشد، به آتش و فتنه اشاره‌ای هم نمی‌کند.

هوش مصنوعی: بیچاره، دست به خطر نزن که سرنوشت به اشتباه نشانه نمی‌زند و تیر بر سپر نمی‌زند.

هوش مصنوعی: سوالی نکن؛ درهای بخشش و نعمت اهل بخشندگی به روی کسی باز است که در را بکوبد و درخواست کند.

هوش مصنوعی: عقل، به وسیله‌ی نور عشق، روشنایی می‌یابد و تا زمانی که خورشید (آگاهی و حقیقت) طلوع نکند، انسان نمی‌تواند چیزهایی را که باید ببیند، ببیند.

هوش مصنوعی: اگر آدمی با حوصله باشد و به خانه‌ای بزرگ دست یابد، دیگر مانند موجی که دست به سینه‌ی دیگری می‌زند، در غم و اندوه نخواهد بود.

هوش مصنوعی: جز تو، هیچ کس از دل بیچاره‌ام نمی‌خواهد که صبر داشته باشد، و هیچ کسی به مجروح گفته که بال و پر نزند.

هوش مصنوعی: دل من از نگاه آن چشم وسوسه‌انگیز پر است که اگر از سنگ بزند، مانند شیشه خواهد شکست.

هوش مصنوعی: در این بهار، وضعیت به قدری افسرده و غم‌انگیز است که حتی کسی به جز شمعی گلی، نخواهد که بر لب بزند یا سخنی بگوید.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس را خوارتر از خود نمی‌بینم، از این رو نمی‌فهمم چرا از جمع وفاداران بیرون نمی‌رود.