غزل شمارهٔ ۴۰۲

هوش مصنوعی: دیروز در محفل تو، چیزی را از دل خودم مشاهده کردم که پروانه هرگز نتوانسته بود از بال و پر خود ببیند.

هوش مصنوعی: چرا از ناله کردن من جلوگیری می‌کنی وقتی که راز پنهانی برملا شده است؟ چه چیزی در خانه وجود دارد که من در را بر خود قفل کرده‌ام؟

هوش مصنوعی: فرزند زادگاه ما که دلش به درد آمده، همان صدایی است که هرچند به آسمان‌ها برسد، باز هم از دل برمی‌خیزد.

هوش مصنوعی: هیچ کسی از وفاداران نیست که به صمیمیت و گرمی قلب من اعتماد کند، اگر باور نداری، از چاقوی خودت هم بپرس که چطور است.

هوش مصنوعی: آسمان تنگ‌نظرتر از آن است که اجازه دهد بر خاکستر گذشته‌مان آرام بگیریم.

هوش مصنوعی: مومنی که عاشق شده است، به شدت از درد و جنون عشق رنج می‌برد و معتقد است که تسکین این درد در گرد و غبار کوی معشوقش نهفته است. او آرزو دارد روزی فرا برسد که بتواند آن خاک را بر سر خود بپاشد و به این ترتیب به کنج راحتی در کنار محبوبش دست یابد.

هوش مصنوعی: دل شکسته‌ام را با اشک‌هایم می‌بافم، ای کلیم! این گره را باز کن تا بتوانم چشم‌های شگفت‌زده‌ام را از این حالت رها کنم.