غزل شمارهٔ ۵۷۵

هوش مصنوعی: ای دل، چرا بیهوده از سرنوشت شکایت می‌کنی؟ پزشک چه تقصیری دارد که دردی به دل نداشته‌ات می‌کشی؟

هوش مصنوعی: چطور می‌توانی خود را به ما نشان دهی در حالی که تو با دستان خالی‌ات، از نقاب آرزوی خود درخشش و نمایان شدن داری؟

هوش مصنوعی: اگر تو دستت را به کسی بدهی، او خواب و خیالی از شکوفه‌های بهاری را در دل خواهد پروراند و تو با در دست داشتن حنای خود، به او نشان خواهی داد که می‌توانی او را از آن خیالات دور کنی.

هوش مصنوعی: ای دل! خوشبختی تو زیر این سقف نیست؛ بیرون برو که اگر خواهان سایه‌ی خوشبختی هستی، باید در جستجوی آن باشید.

هوش مصنوعی: از هر کس که عیبی را به تو نسبت می‌دهد، دوری کن و در آینه خودت را ننگر اگر حیا داری.

هوش مصنوعی: نه صبر و تحملی باقی مانده و نه دل تو از این بدن جداست، پس بیا و در وطن خودت را پیدا کن، که دیگری برای تو نیست.

هوش مصنوعی: دلخوشی تو تا حدی کج‌نظر است که همیشه به دنبال زیبایی‌ها در آینه‌ای و در عوض، به عقب و پشت خود نگاه می‌کنی.

هوش مصنوعی: غصه فردا را نخور و نگران روزهای بد نباش؛ از نعمت‌هایی که در حال داری بهره ببر و از آنها لذت ببر.