غزل شمارهٔ ۳۸۷

هوش مصنوعی: دل به راحتی تسلیم نمی‌شود و تنها با زور نمی‌توان به آن دست یافت. این پیروزی بدون مقابله و تلاش به دست نخواهد آمد.

هوش مصنوعی: از گریه و ناراحتی چه نتیجه‌ای می‌گیریم وقتی که این سرنوشت تلخ مثل خطی که بر روی آب کشیده شده، پاک نمی‌شود؟

هوش مصنوعی: افراد روشندل و آگاه به حقیقت، مورد استقبال قرار می‌گیرند، اما نمی‌توان ایرادات و نقص‌ها را با ترفندهای ظاهری پنهان کرد.

هوش مصنوعی: من به خاطر عشق و احساسات درونم جان می‌دهم، اما دل دیگران از این موضوع باخبر نیست. در سکوت و دردی که دارم، به گونه‌ای زندگی می‌کنم که حتی لب‌هایم هم تر نمی‌شوند.

هوش مصنوعی: کیست که در دنیای عشق با شجاعت پا می‌گذارد، در حالی که هیچ‌کس در آب چشم‌ها به شنا نمی‌رود؟

هوش مصنوعی: خاک از مکانی بلند می‌خواهد تا به آنجا برود، اما با ما به افتادگی و خاکساری نمی‌رسد.

هوش مصنوعی: به روشنی مشخص است که پیشرفت ما به کجا منتهی می‌شود؛ حتی اگر موری هم بال پیدا کند، باز هم به شهرت نمی‌رسد.

هوش مصنوعی: بر سر دشمن خاک ریختند، چون در هیچ میدان نبردی، از کسی که بی‌اهمیت و ناشناخته است، خبری نیست.

هوش مصنوعی: ما از تأیید و نقد دیگران بی‌خیال و آسوده‌ایم، چون مثل محکی که برای تشخیص طلا استفاده می‌شود، ارزش و اعتبار ما تغییر نمی‌کند.

هوش مصنوعی: اگر مروارید را بشکنند، هرچند با زخم و تحقیر بشکند، ارزش و اعتبار آن از بین نمی‌رود.

هوش مصنوعی: خودت را از آدم‌های داغ‌دل و تندخو جدا کن، زیرا در زیر پاهایت مانند سنگی داغ، زخم‌ها و مشکلاتی به وجود نمی‌آید.