غزل شمارهٔ ۴۷۸

هوش مصنوعی: از مو باریكتر، قلمی در دست دارم تا ضعف‌های بدنم را شرح دهم و اگر بخواهم از جانم سخن بگویم، آن‌قدر مقاوم می‌نویسم که قلمم مانند آهن می‌شود.

هوش مصنوعی: کلبه‌ام همیشه در سایه‌ی ناامیدی و تاریکی بوده و در پایان عمرم، شگفتا که می‌توانم خانه‌ام را روشن کنم.

هوش مصنوعی: کسی را می‌جویم که بتوانم به او اعتماد کنم و در نتیجه خودم را از بند ناامیدی رها کنم و در آغوشش احساس آرامش کنم.

هوش مصنوعی: هر لحظه برای روشنایی زندگی‌ام تلاش می‌کنم، اما این روزها آنقدر غرق در مشکلات هستم که حتی به فکر خودم نیستم.

هوش مصنوعی: به طور غیرمستقیم می‌توان گفت که اگرچه ظاهر نیکویی دارد، اما در واقعیت، حقیقت آن چیزی نیست که به نظر می‌رسد. هرگاه من تلاش کنم تا واقعیات را به درستی درک کنم، متوجه می‌شوم که در درون، تضادی وجود دارد که بر اثر اشتباهات و نادرستی‌ها به وجود آمده است.

هوش مصنوعی: بر سایه ی او اشکی از دل خونین می ریزم و به زیبایی او که مانند گلی در باغ است، گلابی تقدیم می کنم.

هوش مصنوعی: بلبل‌ها در باغ شکایت و ناله می‌کنند، این کار عیبی ندارد. من هم می‌توانم نی را روی لبم بگذارم و فریاد کنم.

هوش مصنوعی: دل افسرده‌ام از توبه، دیگر فایده‌ای ندارد. در چراغی که خاموش است، حتی اگر روغن بریزم، سودی ندارد.

هوش مصنوعی: چگونه می‌توانم به دردمندان و ناتوانان ابراز محبت کنم، در حالی که خودم اسیر و گرفتار هستم؟ برای نشان دادن احساساتم، شاید باید مانند مرغی که در قفس است، از پیراهنم فاصله بگیرم.