غزل شمارهٔ ۴۴۶

هوش مصنوعی: صدای ناله‌های دل آن‌چنان در من پیچیده که استخوان‌های سینه‌ام به موسیقی تبدیل شده‌اند.

هوش مصنوعی: سرنوشت بد من، حتی از آب و آتش هم بی‌ارزش‌تر است. با این حال، می‌توانم با وجود این سرنوشت، همچنان با ارزش و مانند گوهری باقی بمانم.

هوش مصنوعی: غم و اندوهی که بر من چیره شده، بیشتر از طغیانی است که اشک‌هایم می‌ریزند. اگر از زمین جدا شوم، سر به خاک می‌گذارم و اگر گلی بر سرم بگذارد، باز هم در غم عمیق خود غوطه‌ورم.

هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد که منشا وجود من از خاکی است که به گمان می‌آید از غبار لشکر دوستانم باشد. من در مسیر جست‌وجو، پس‌رفته‌تر از همه آن‌ها هستم.

هوش مصنوعی: امیدم را از محبت‌های دیگران قطع کرده‌ام و در دل خود زخم‌هایی دارم که هیچ درمانی برایشان نیست، مثل یک آتشگاه که همیشه درونش شعله‌ور است.

هوش مصنوعی: ذات من به گونه‌ای نیست که محدود به ارتفاعات پایین باشد. من که مانند یک موریانه ضعیف نیستم، پس چرا باید به پرواز در آسمان‌ها فکر نکنم؟

هوش مصنوعی: دردی در دل دارم که مانند صدای زنگ، از دور بهشت به گوش می‌رسد، اما هیچ‌وقت نمی‌تواند به من نزدیک شود و از من جدا نمی‌شود.

هوش مصنوعی: برگ من حسی از بی‌حالی و خستگی دارد و بار سنگین خاطرات به مانند بادی آزاردهنده بر دوش من سنگینی می‌کند. ای خدا، کاش روزی برسد که از این سختی‌ها و مشکلات رهایی یابم و دوباره به حالت طبیعی و شاداب برگردم.

هوش مصنوعی: گاهی اوقات، وقتی به جمع دوستان می‌پیوندم و جشن می‌گیرم، اشتیاق زیادی برای نوشیدن دارم، به طوری که در این لحظه، سنگی که داخل ساغر است را هم به بیرون پرتاب می‌کنم.