غزل شمارهٔ ۳۶۰

هوش مصنوعی: وقتی که دچار درد و رنج هستم، هیچ استخوانی در بدنم نیست که اثر زخم‌ها و آزارها را نشان ندهد.

هوش مصنوعی: وقتی که نگاه کسی که ما را دچار دردسر کرده، به ما نمی‌رسد، دیگر هیچ زحمتی در خانه‌ام وجود ندارد.

هوش مصنوعی: از برکت نگاه پاک من، این گلستان از آب پاک‌تر است، زیرا در آنجا که باغبان راه ندارد، سرسبزی و زیبایی‌اندیشه‌ام خودنمایی می‌کند.

هوش مصنوعی: علامت افرادی که با اشتیاق دنبال هدفی هستند، این است که مانند گرد و غبار، بی‌هدف و بدون جهت، به دنبال دیگران نمی‌روند.

هوش مصنوعی: بخت بی‌خود و بد را دارم و مانند بلبلی هستم که اگر هم بخواهد پرواز کند، به هیچ آشیانه‌ای نمی‌رسد.

هوش مصنوعی: در هیچ جا درباره بی‌وفایی او صحبت نشد، زیرا اشک‌هایم از عشق و وفا، جاری بود.

هوش مصنوعی: اگر راز عشق را از مردم پنهان کنیم، چه فایده‌ای دارد؟ اگر آتش عشق در دل وجود دارد، پنهان بودن آن باعث نخواهد شد که درد و سوز آن کمتر شود.

هوش مصنوعی: وقتی که خانه از امنیت تهی شود، هیچ کس نمی‌تواند از آن محافظت کند؛ بنابراین بهتر است که در فقر زندگی کرد تا اینکه بی‌سرپناهی و ناامنی را تجربه کرد.

هوش مصنوعی: خریدن باده برای انسان صرفه ندارد، زیرا که اگر آدمی خیلی مست شود، دیگر نمی‌تواند خود را کنترل کند و این به ضرر خودش خواهد بود.

هوش مصنوعی: اگر رشته سبحه زلف محبوب به دست آید، بدون آنکه سپاس آسمان را به جا آورم، چیزی جز ذکر نمی‌توانم بر زبان بیاورم.