غزل شمارهٔ ۱۵۵

هوش مصنوعی: من همواره در انجام کارهای نیک تأخیر دارم، چون توبه‌ام هنوز کامل نشده و زندگی‌ام مانند بهار کشمیر پر از زیبایی و شگفتی نیست.

هوش مصنوعی: در این باغ، دیگر آن عهد و پیمان شادمانی نمی‌آید. بگذار از بازی‌های سبزه و چمن لذت ببریم که این شادی همچون زنجیری است در پای ما.

هوش مصنوعی: آسمان و عالم را چه می‌دانی، راه‌حل مشکلات بزرگ، ترک تدبیر است.

هوش مصنوعی: خودت را از خطرات و مشکلات دور نگه‌دار، زیرا گناه می‌تواند تو را در دام سختی‌ها و تهدیدات قرار دهد.

هوش مصنوعی: اگر جنون به خانه زنجیر پناه بیاورد، در حقیقت جا دارد که آنجا تاریک و غمگین باشد، زیرا عقل در این شرایط ناراحت و دلگیر است.

هوش مصنوعی: در مکان عاشقانه‌ای که عشق‌ها در آرامش هستند، تیراندازی که در آنجا حضور دارد، خود به گونه‌ای مؤثر و تسلط دارد.

هوش مصنوعی: از درد و رنجی که از ظلم آسمان بر من آمده است، چراغ عید را در چشمانم همچون ناخن شیر می‌دانم.

هوش مصنوعی: دل من همواره درگیر خرید و فروش و معاملات است و این نشان از ناکامی و بدشانسی من دارد که مثل کسی است که در درد و رنج دیگری شریک است.

هوش مصنوعی: دل من که از زیبایی‌ها و خوبان بهره‌مند نیست، مانند باغبانی است که تنها در باغ تصویرها و خیالات سرگردان است و از واقعیت‌های زیبای زندگی دور افتاده است.

هوش مصنوعی: آسمان باعث جدایی و تفرقه شده، مانند موسی که از آتش حسادت می‌سوزد. دوستی شکر و شیر به هم پیوسته است و نشان‌دهنده‌ی زیبایی و شیرینی روابط انسانی است.