غزل شمارهٔ ۱۵۳

هوش مصنوعی: سیل در سرزمین ما زینت‌دهنده‌ی خانه است و به‌عنوان آسیبی شبیه به قفس، زیبایی‌های زندگی را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد.

هوش مصنوعی: دنیا و لذات آن را به کسانی بسپار که به دنبال آن هستند، و جغد را به آن گنجی ببخش که در خرابه‌ها پنهان است.

هوش مصنوعی: در قلب و روح من، غم و اندوه زیادی انباشته شده و به طور دائمی مهمانی در خانه‌ام است که همیشه در حال افزایش است و کم نمی‌شود.

هوش مصنوعی: وضعیت روزگار به قدری پیچیده و متنوع است که نمی‌توان به راحتی از آن شکایت کرد. تمامی تجربه‌ها، چه خوب و چه بد، مانند یک پیمانه‌اند که در کنار هم معنا پیدا می‌کنند.

هوش مصنوعی: دیوانه‌ها در زندگی‌شان به شکل خاصی زندگی می‌کنند و در برخورد با روزی و معیشت بی‌پروا هستند. آنها گاهی بر روی بوریا می‌نشینند و گاهی از فرش بهره می‌برند یا لباس دیوانگی به تن می‌کنند. زندگی آنها به دور از دغدغه‌های معمول، با سادگی و بی‌اعتنایی به مادیات همراه است.

هوش مصنوعی: عشق باعث حسادت می‌شود و این احساس طبیعی است. هر کسی که در جمع دوستانه یا عمیق عاطفی حاضر است، همانند پروانه‌ای است که به شمع عشق نزدیک می‌شود و از این احساس شگفت‌انگیز لذت می‌برد.

هوش مصنوعی: شمعی که نور و امید ما را به دوش می‌کشد، رنگ و لعابی دارد، اما در اصل بی‌بار و تو خالی است.

هوش مصنوعی: زخمی که از بدی‌های چند نفر به دل آمده، تنها با آن موهای زیبا که یک نفر از عاشقان بر دوش خود می‌گذارد، درمان می‌شود.

هوش مصنوعی: دل من به دست زلف او دچار است، مثل زندانی‌ای که در خانه‌اش دیوانه است.

هوش مصنوعی: من از هر شخصی که آشنا باشد دور می‌شوم، زیرا من کلیم آشنا به معناهای ناب و بکر هستم، و آن چیزهایی که به آن‌ها وابسته نیستند بیگانه هستند.