غزل شمارهٔ ۷۲

هوش مصنوعی: صبر من دیگر از دوری تو طاقت ندارد، این شب غم‌انگیز به خاطر بیدردی پرزلفت دیگر تاب و تحمل ندارد.

هوش مصنوعی: اگر دست امیدم کوتاه است، نباید تعجب کنی؛ چون در ادعاهای من، زبانم بلندتر از آنچه که هست، نیست.

هوش مصنوعی: من مانند شمعی هستم که به مرور از جایی بالا نرفته‌ام و فقط در سراشیبی بخت خود بسوی زمین افتاده‌ام. هیچ اوج و بلندی برای من وجود ندارد.

هوش مصنوعی: در چشمی که زیبایی و جذابیت آن جلوه‌گر است، حتی یک قطره اشک هم حضور ندارد، زیرا آن چشم فاقد قدرت انعکاس و نمایش است.

هوش مصنوعی: من به تاریکی شب عادت کرده‌ام و احساس می‌کنم که چشمانم به روز مانند پروانه‌ای که پرهایش باز نیست، نمی‌تواند به آن نور و روشنی دسترسی داشته باشد.

هوش مصنوعی: مردم دنیا به چیزهایی که دوست دارند اهمیت می‌دهند، اما اهل دل و عشق به درون و معنا نگاهی متفاوت دارند. اشکال و تفاوت‌ها در ظاهر، نمی‌تواند ارزش و اعتبار درونی و عشق واقعی را کم کند.

هوش مصنوعی: آب به اندازه‌ای که برای شستن دست‌ها استفاده می‌شود، در جویبار خانه معنی خاصی ندارد.

هوش مصنوعی: در چنین وضعیتی که در میان مشکلات و حوادث قرار داریم، هیچ حفاظی برای ما در برابر خطرات وجود ندارد.

هوش مصنوعی: هر بار که کلیم (موسا) دست به دعا بلند می‌کند و می‌خواهد با خداوند ارتباط برقرار کند، هیچ زمان خاصی برای این عبادت وجود ندارد.