غزل شمارهٔ ۱۲۴

هوش مصنوعی: دوست من، دویدن برای دنبال کردن آن معشوق وفادار نیست، اما اگر تو هنوز از عشق من سیر نشده‌ای، پس برای من کافی است.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی کسی به تو توجه کند و تو را ببیند، باید منتظر باشی که آن شخص به تو توجه کند. اما تو که به سادگی خود را گم کرده‌ای، کور دلی را نشان می‌دهی که به واقعیت‌ها توجهی ندارد.

هوش مصنوعی: به لطف دم مسیح، روحی تازه به مردگان بخشیده شده است. درمانگر مرگ، تلاش می‌کند تا دارویی بیابد که این وضعیت را تغییر دهد.

هوش مصنوعی: ای محبوب، از چشمانم اشک‌های سیاه را دور کن و نگذار که با غم و اندوه، آینه‌ی وجودم را صیقل بزنم، چون دیگر نور و جلای خود را از دست داده‌ام.

هوش مصنوعی: من لطفت را با وجود همۀ مشکلات تحمل نمی‌کنم و در دستم از استقامت خودم، عصای توانایی و استقامت را محکم نگه داشته‌ام.

هوش مصنوعی: مژگان تو مانند چشم‌های تو زیبایی دارد و ما را چه می‌شود؟ هزاران عاشق در صف انتظار هستند.

هوش مصنوعی: کلیم، دیگر از این بیشتر تلاش نکن که جدایی به هیچ وجه به نفع تو نیست. تو در نزدیکی و ارتباط قرار داری و این برای تو کافی است.