غزل شمارهٔ ۲۱۲

هوش مصنوعی: رود به آرامی جاری است و از سال‌هایی که با جدایی سپری شده، می‌گذرد. اما کاروان در راهی که ناامن است، با شتاب می‌گذرد.

هوش مصنوعی: من با لبخند از سختی‌های دل عبور می‌کنم، مثل دیوانه‌ای که از مرحله‌ی کودکستان عبور می‌کند.

هوش مصنوعی: بخت ما خوش است و به خاطر غم عشق، حالتی شبیه عید جغد داریم. مانند طوفانی که به زودی می‌گذرد و همه چیز به حالت عادی برمی‌گردد.

هوش مصنوعی: قسمت و تقدیر این بود که من مانند موج دریا در هر جایی حضور پیدا کنم و حال و روز پریشان خود را نشان دهم.

هوش مصنوعی: زیبایی و دلربایی او که بدون پرده آشکار است، بیشتر مرا می‌سوزاند؛ درست مانند فردی که به خاطر کمبود، از نعمت‌های ارزان و ساده نیز نمی‌گذرد.

هوش مصنوعی: چشم به راه راهنمایی حکیم و عالم نباش، زیرا ممکن است در پی دزد و فریبکار بیفتی و از مسیر صحیح منحرف شوی.

هوش مصنوعی: اگر از لذت‌های جوانی بهره‌مند نشده‌ام، در غم و اندوه عشق به سر می‌برم، مثل عیدی که بر زندانیان می‌گذرد و آن‌ها نمی‌توانند از آن لذت ببرند.

هوش مصنوعی: هر جا که مور از روی قناعت و تلاش خود به بالاترین مقام برسد، جای تعجب نیست اگر از سر ملک سلیمان هم بگذرد.

هوش مصنوعی: در غم عشق تو، کلیم تلاش بیهوده‌ای کرد، زیرا هیچ‌کس نمی‌تواند از عمان عبور کند.