غزل شمارهٔ ۸۱

هوش مصنوعی: کسی که از زبان او آسیبی ندیده‌ام، مانند گل سوسن لطیف و زیباست، اما کسی که با نگاه بدبین خود به عیب‌های من زل می‌زند، همانند سوزنی است که به درد می‌آورد.

هوش مصنوعی: من از عقل اجازه سفر به دنیا را خواستم، و او گفت که برای کسانی که به تنهایی و انزوا ترجیح می‌دهند، سفر کردن به دور از یاد مردم است.

هوش مصنوعی: هنر واقعی در این است که در شرایط سخت و چالش‌برانگیز، به کمال و موفقیت دست یابیم. در اینجا اشاره می‌شود که عیب‌جویی از ظاهر و زیبایی‌های طبیعی، همانند انتقاد از نور خورشید در روز است.

هوش مصنوعی: سال‌ها در سختی و مشکلات زندگی کردم تا اینکه اکنون، در این لحظه تنهایم، مانند شمعی روشن و خوشبو شده‌ام.

هوش مصنوعی: آسمان برای کسانی که همت بلند دارند، مانند یک انبار بزرگ است. هر کسی که تنها به دنبال آرزوهای آسمانی باشد، در واقع خود را به وابستگی به دیگران محدود کرده است.

هوش مصنوعی: هر جا که شور و احساسی عمیق ما را به اجتماع و جمعیت بکشاند، گویی سنگی در دل ترازویی است که به خاطر جایگاهش نمی‌تواند از خودگذشتگی کند.

هوش مصنوعی: وقتی دل بر بنده‌ای حاکم شود، بدن او مانند یک سپاه با احترام و جلالی از اشک‌ها و احساسات او پر می‌شود. هر فردی که به شیوه‌ای خاص زندگی می‌کند و به شکلی تاثیرگذار است، نشان‌دهنده‌ی قدرت آن دل است.

هوش مصنوعی: احساس ناامیدی و حسرتی که به خاطر کمبود امکانات دارم، باعث می‌شود که زندگی‌ام در روزها ساماندهی شود، اما شب‌ها روشنایی نداشته باشد.

هوش مصنوعی: در سرزمین فقر، جایی که هیچ چیز به خوبی و زیبایی دیده نمی‌شود، حتی محافظت از شمع در برابر خطرات نیز بدون ابزار و وسایل لازم است. در واقع، شرایط زندگی آن چنان سخت است که آدمیان خود را عریان و بی‌پناه حس می‌کنند و حتی روشنایی (شمع) نیز در معرض خطر است.

هوش مصنوعی: رابطه ما با ظلم و ستمش امروز مانند هیچ چیز نیست، چون هر دو یعنی شمشیر بی‌عدالتی و دل ما از یک جنس و یک نوع هستند.