غزل شمارهٔ ۴۲۱

هوش مصنوعی: من به حدی از ناتوانی خود آگاه هستم که نمی‌توانم از چهره‌ات چشم بردارم.

هوش مصنوعی: زمانه برای خریدن اجناس افراد مختلف، آب را به عنوان کالا انتخاب کرده است، اما من، به خاطر گوهری که در وجود خود دارم، از این آب کم ارزش راضی نیستم.

هوش مصنوعی: اگر بهانه‌ای برای ماندن در آن کوچه باشد، می‌گریم و دوباره آن را از خاک بلند می‌کنم.

هوش مصنوعی: زمانی که به سمت او می‌روم، آنچنان در خود غرق می‌شوم که از حال خود بی‌خبرم، اما در عین حال از وجود او آگاهیم.

هوش مصنوعی: هر چه چیزی که به دست می‌آورم، مانند یک دام است که به زودی از دستم می‌رود. با این حال، حتی اگر هیچ چیز نداشته باشم، تنها چیزی که برایم باقی می‌ماند، همین هنر و استعداد من است.

هوش مصنوعی: در گوشه‌ای از تنهایی‌ام، مانند شیشه‌ای نیمه‌پر، در دریایی از اشک، به یاد وحدتی هستم که در اعماق دل دارم.

هوش مصنوعی: دل به شدت تحت فشار است و من نمی‌توانم از این وضعیت دلخراش کم کنم یا خود را نجات دهم.

هوش مصنوعی: هوای سرکشی و تمایل به نافرمانی من زیاد می‌شود، چون به پشتوانه‌ی یک تکیه‌گاه مطمئن که زیر سرم دارم، احساس امنیت می‌کنم.

هوش مصنوعی: من به خاطر رنگ و شکل شکسته‌ام خوشحالم، زیرا همیشه در ذهنم تصویر آینه‌ای پر از اشک را دارم.