غزل شمارهٔ ۳۴

هوش مصنوعی: چشم تو باعث شده که ما به سوی محراب بگریزیم و امیدواریم که دوستان به ما محبت کنند.

هوش مصنوعی: زندگی با ظالم‌ها به خوبی نمی‌گذرد و همیشه دلهره و ناامنی حاکم است. مانند روز عید قربان که همواره شاهد قربانی شدن و کشتن هستیم.

هوش مصنوعی: اگر چه خانه به ساحل نزدیک‌تر است، اما این نزدیکی خطرات بیشتری را به همراه دارد. از سوی دیگر، فاصله از ساحل، خبرهای نایاب و خوشی را به همراه می‌آورد.

هوش مصنوعی: عاقلان یاد می‌گیرند که چگونه با زنجیر زلف تو زندگی کنند، حتی اگر دیوانه‌ها هم نتوانند آداب را رعایت کنند.

هوش مصنوعی: تیغ ظلم بر ستمگر بیشتر تأثیر دارد، زیرا عمر او به واسطه تعدی‌ها کوتاه می‌شود، مانند سیلابی که جاری می‌گردد.

هوش مصنوعی: اگر تاریکی و دل‌نگرانی ناشی از زلف تو کمی بیشتر باقی بماند، نیازی به نوشتن و خواندن اعراب برای درک زیبایی صورتت نخواهد بود.

هوش مصنوعی: زخم تیغ تو برای دل‌ها مثل قبله‌ای است که دل‌ها به سوی آن می‌چرخند. ابروان پیوسته‌ات به گونه‌ای است که به جایی چسبیده و زیبا می‌شود؛ پس باید به عبادتگاه دل‌ها توجه کرد.

هوش مصنوعی: وقتی که هدف ما تنها به یک سوست و مردم به طرف دیگر، به شکل جدی و جدل، می‌کوشند، از این وضعیت به وجد می‌آیم و به قدرت تحمل و تاب‌آوری admire می‌کنم.

هوش مصنوعی: او به دنبال دلیلی برای ناامیدیش نرفت، هرچند که کلیم (حضرت موسی) این دنیا را تحت تأثیر عوامل گوناگون قرار داده است.