غزل شمارهٔ ۳۸۰

هوش مصنوعی: دل عاشق هرگز به خاطر هوس تحت تاثیر قرار نمی‌گیرد. در سرزمین ما، آینه هم هیچ‌گاه زنگ نمی‌زند.

هوش مصنوعی: در جام امید، رنگ عشق وجود دارد و خونی که از نوشیدن آن رنگ بر لب نمی‌نشیند.

هوش مصنوعی: روزی دل من از بی‌وفایی تو آرامش خواهد یافت، اما زخمی که خورده‌ام هرگز فراموش نخواهد شد و سرانجام به آن عادت نخواهد کرد.

هوش مصنوعی: فقیران از زندگی روزمره خود غافلند و خبر ندارند که چگونه باید به آرامش برسند، زیرا دل شاهان از زندگی مرفه و ثروتمند بودن دور نیست.

هوش مصنوعی: اگر ترک (معشوق) به دلایل وفاداری به من آسیب می‌زند، به خاطر این است که می‌خواهد در نهایت صلح کند؛ او به خاطر این که دلش از جنگ و درگیری خسته نشود، گاهی اوقات صلح می‌کند.

هوش مصنوعی: آدم مغروری که در مسیر خود مانند سیل حرکت می‌کند و از مکان و فاصله‌ای که می‌پیماید خبری ندارد، سزاوار حسرت است.

هوش مصنوعی: عهدی که با صبح دلنشین بستم، دیگر وجود ندارد. نمی‌دانم چرا وقتی به خورشید نگاه می‌کنم، همچنان خاموش می‌ماند و هیچ نشانه‌ای از شروع دوباره ندارد.

هوش مصنوعی: طلای در دست دیگران است و ترازوی درست و دقیق او، خود را به جلو می‌کشد اگر سنگی نگیرد.

هوش مصنوعی: از شراب کلیم، روح و دل انسان به صفا و روشنی می‌رسد. بگذار که زاهد از این می خوش‌رنگ بهره‌مند نشود.