غزل شمارهٔ ۲۲۷ - در مدح محمدامین میرجملهٔ شهرستانی

هوش مصنوعی: هیچ مویی نیست که از فرق ما برخاسته باشد و نشان‌دهنده بدبختی‌مان باشد، بلکه سرنوشت ما بر سر شوریدگان عشق او جزء لشکرهایی است که به‌سوی ما می‌آید.

هوش مصنوعی: ای دل، نگران گرمای روز قیامت نباش! می‌توان آهی سرد در میدان محشر کشید.

هوش مصنوعی: من که یک دستم در جیب و دست دیگرم بر سرم است، چگونه می‌توانم به هدفم برسم؟

هوش مصنوعی: تا وقتی که در هنگام تماشای زیبایی تو غرق حیرت می‌شوم، اشک‌های غم من مثل خط چشم در چشم ماه و خورشید به نظر می‌رسند.

هوش مصنوعی: شخصی که لحن زیبایی دارد و تحت تاثیر شادی و سرخوشی قرار گرفته، امشب سخن می‌گوید. شاید به خاطر شرابی که از ستایش و بزرگداشت فرشتۀ وحی نوشیده، این‌چنین خوش‌زبان شده است.

هوش مصنوعی: ای خداوندی که به خاطر قدرت و شانس بزرگت، چرخ فلک را به وسیله کهکشان احترامت زینت بخشیده‌ای.

هوش مصنوعی: در شب، چرخ زمان به خاطر قدرت و جاه‌ای که تو داری، مانند نمرود گرفتار شد و تا سحر، خاکستر از سفره‌ی بخشش و کرم تو برداشت.

هوش مصنوعی: برای نگارش ستایش تو، در هر گوشه‌ای از زمین، صفحاتی از خاک را به خطی مشخص کشیدند.

هوش مصنوعی: فاخته یا کوکو به خاطر اینکه از کمک و یاری تو برخوردار بوده، از آرزوهایش چیزی نمی‌گوید. هر کس در دلش آرزوی تنگ و محدودی دارد که می‌خواهد آن را به واقعیت تبدیل کند.

هوش مصنوعی: شمعی که در مقابل تو بود به خاطر شدت باد خاموش شد و از دل دردکشیده‌ام نفس عمیقی کشیدم.

هوش مصنوعی: باد از آتش خشم تو سوزان شد و نامش به سموم انتقام تغییر پیدا کرد. عدل تو شمع را از طوفان سخت خارج کرد.