غزل شمارهٔ ۴۸۹

هوش مصنوعی: به خاطر مشکلات و ناامیدی‌هایی که دارم، ناخن‌هایم به شدت آسیب دیده است. در چنین حالتی، در دل و ذهن خودم می‌نشینم و خودم را از درها و منابع ناامیدی دور می‌کنم.

هوش مصنوعی: دستم از زیر آستین خارج نشده است، چرا که نمی‌توانم بگویم که از دنیا دست می‌کشم.

هوش مصنوعی: تو به من نگاه کردی و مرا تحت تأثیر قرار دادی، در حالی که نگهبان هیچ کاره است. اگرچه در میکده نوشیدنی هست، اما من بدون شیشه در آنجا نمی‌توانم بمانم.

هوش مصنوعی: هرگاه ساقی به دورم می‌رسد، دو جام از شراب به من بدهد و من در یاد آن دو چشم زیبا و مست هستم.

هوش مصنوعی: چشمان سیاه او که مانند سرمه در چشم من می‌نشیند، به گونه‌ای من را اسیر کرده که گویی حلقه‌ای در گوش بخت من قرار داده است.

هوش مصنوعی: می‌رسد حالتی به من که دیگر تو را نمی‌شناسم و در حالی که در نوشیدن غرق شده‌ام، به شدت احساس تنهایی می‌کنم.

هوش مصنوعی: در اینجا شاعر به این معنا اشاره می‌کند که اگر شهر ویران شود و همه چیز از بین برود، او خود را به دشت و صحرا می‌برد. همچنین، به نوعی نشان می‌دهد که در برابر بازی‌های بی‌پایه و اساس کودکان، دیگر چیزی از سنگ‌ها و دیوارها باقی نمی‌ماند.

هوش مصنوعی: من می‌توانم ناخدای کشتی با تحمل و صبر باشم، همان‌طور که یک کشتی در دریا پیش می‌رود، حتی اگر دریا پر از چالش‌ها باشد.