غزل شمارهٔ ۲۹۸

هوش مصنوعی: با آن چهره زیبا که مانند شکفتن گل‌هاست، وقتی به سوی گلستان رفت، گلبرگ‌هایش را زیر بال بلبل نهان کرد.

هوش مصنوعی: مثل شیشه هستم و در دل از غم می‌گریم، اما پیش ساقی نمی‌توانم چیزی از درد و دل خود بگویم.

هوش مصنوعی: در جایی که روح انسان از تنهایی لذت می‌برد، می‌توان سال‌ها با سایه‌اش هم‌صحبت شد.

هوش مصنوعی: کسی که از کشتن اسیران ناراحت نمی‌شود، چطور می‌تواند از تیرکمان در میهمانی شادی بی‌غم باشد؟

هوش مصنوعی: تنهایی را نگو، چون زندگی خوب ما را در سایه‌ای پنهان نگه داشت و از نگاه بد دور نگه‌ داشت.

هوش مصنوعی: من نامه‌ای نوشتم که با اشک‌های من آغشته شده و آن را به پیام‌رسان او دادم. این نشان می‌دهد که انتظار تو چقدر بر چشم‌های من اثر گذاشته است.

هوش مصنوعی: چون به دلیل غم و اندوهی که داشتم، دستانم بی‌خبر از درد، همه چیز را نیش زده و آزار دادم. آن شخصی که برایش ناراحت بودم، به قدری عزیز بود که حتی خاک او هم می‌توانست تسکینی برای قلبم باشد.

هوش مصنوعی: از زیر آسمان فرار کن، به من یادآوری نکن که نمی‌توان از آسمان شکایت کرد در زیر آسمان.

هوش مصنوعی: اشک‌های من به من یاد دادند که از زیبایی او چگونه خود را نجات دهم. زیبایی و قامت او باعث شد تا در سینه‌ام احساس ناله و فریاد کنم.