غزل شمارهٔ ۲۶۶

هوش مصنوعی: دل به شدت خواهان درد و رنج اوست و در عین حال، آرزوی آرامش و سکونت دارد.

هوش مصنوعی: ناتوانی و خودخواهی به هم مربوط‌اند و مانند دو تکه‌ای از یک زنجیر به هم متصل هستند.

هوش مصنوعی: دیده‌ام را چگونه توصیف کنم، وقتی که احساساتم به قدری عمیق است که بغضی در گلویم نشسته؟

هوش مصنوعی: در اینجا شاعر به وضعیتی اشاره دارد که فردی، به شدت دچار anguish و پریشانی شده و به خاطر آن، اشک و ناله‌اش از دل خارج می‌شود. او متوجه می‌شود که درد و اندوهش به اندازه‌ای است که هر جا که می‌رود، گریه و ناله در کنارش است و نمی‌تواند از آن رهایی یابد.

هوش مصنوعی: من فقط یک زبان دارم و سخنی نمی‌گویم که دو پهلو یا غیرشفاف باشد.

هوش مصنوعی: اگر چشمانت دقت و باریکی نظر داشته باشد، می‌توانی در قدح (ظرف) تابش آفتاب، موهایی را مشاهده کنی.

هوش مصنوعی: در آینه تصویری وجود ندارد، زیرا دل من پر از درد و غم است.

هوش مصنوعی: در محل میفروشان چراغی وجود دارد، اما تنها کسانی می‌توانند از نور آن بهره‌مند شوند که درک و فهم لازم را داشته باشند و به عمق مسائل توجه کنند.

هوش مصنوعی: دل من از غم و اندوه پر از غبار شده و خانه‌ام نیز از گرد و غبار پر شده و حیات و نشاط ندارد.

هوش مصنوعی: در میان پیروان آن در، کلیم (موسی) به دنبال لباس (خرقه) آتشین آرزوهاست.