غزل شمارهٔ ۱۳۷

هوش مصنوعی: باغ و باغچه‌ام پر از درد و رنج است و تنفسی که از دل من می‌آید، سنگین‌تر از هر چیز دیگری است.

هوش مصنوعی: به خاطر زیبایی و قوی بودن آن سرو، پیچش موها و تاب کمرش به خودی خود جلب توجه می‌کند.

هوش مصنوعی: سکوت کن، زیرا اگر صحبت نکنی، متوجه نمی‌شوی که نوشته‌ها با زبان ارتباط دارند و ممکن است موضوعات حساس و خطرناکی در آن‌ها وجود داشته باشد.

هوش مصنوعی: نخل که پر از ثمر است، از درد و رنجی که دارد، به آب تبدیل می‌شود و اشک می‌ریزد.

هوش مصنوعی: همت بلند ما همانند یک پرنده عظیم است که بدون بال و پر نمی‌تواند پرواز کند.

هوش مصنوعی: چشمم تا زمانی که خواب و اشک به هم آمیخته‌اند، به کجا بازنگشته است. آیا ممکن است این خواب همسفرم باشد؟

هوش مصنوعی: عطر و جلوه‌ی زیبا و دوست‌داشتنی قلب‌ها، همچون نقش‌و‌نگاری که بر روی سنگ عقیق حک شده باشد، در دل انسان‌ها به یادگار مانده است.

هوش مصنوعی: اگر در مسیر عشق دچار نگرانی باشی، هیچ مشکلی پیش نمی‌آید، چون وقتی سرگذاری بر روی این راه، پاهای تو در امان خواهد بود.

هوش مصنوعی: هر کسی که آستینش به دست کسی بیفتد، در واقع در تلاش برای خاموش کردن نور شمع صبحگاهی است.

هوش مصنوعی: ستاره‌ای که در طالع اوست، وضعیت نامناسبی دارد و این به خواب و تربیت او آسیب می‌زند.