غزل شمارهٔ ۴۱۶

هوش مصنوعی: بوی کینه هرگز از آب و گل کسی حس نکرده است، اما اگر علف‌ها به آتش بیفتند، دلم از عشق می‌سوزد.

هوش مصنوعی: وقتی که قلم در دست دارم، به راحتی تسلیم هر کسی می‌شوم. احساس می‌کنم هر کسی که به من نزدیک می‌شود، مثل این است که کلمات نادرست و بی‌معنایی از من جاری می‌شود.

هوش مصنوعی: ما آگاهیم که در حال مستی به سر می‌بریم، اما در این شکارگاه، همه مانند شکارچیانی غافل هستیم.

هوش مصنوعی: به دنبال مرگ هستم و از همه جا نشانه‌هایی از آن را جستجو می‌کنم. احساس می‌کنم در راهی مانده‌ام و بیش از هر چیزی آرزوی خانه و آرامش را در سر دارم.

هوش مصنوعی: من شبیه شمعی هستم که از سفر و تلاش خود ناامید شده‌ام و هرجا که هستم، اشک‌های خودم را در دل گل خود می‌ریزم.

هوش مصنوعی: دل من مانند لاله‌ایست که از غم‌های بسیار پاره‌پاره شده است. در تنهایی خود، هیچ کس جز دردِ فقدان کسی، بر دلم دستی نگذاشته است.

هوش مصنوعی: در این دنیا هیچگاه نتوانستم به آرزوی دلم دست پیدا کنم. این موضوع باعث شده است که ناامید شوم، انگار که کسی به سوال من پاسخ نمی‌دهد.

هوش مصنوعی: درخت من ثمری ندارد و کسی جز سایه‌اش به من کمک نمی‌کند. سایه خودم هم به زمین می‌افتد و با خاک یکی می‌شود، پس نتیجه‌ام را خوب نگاه کن.

هوش مصنوعی: تا ابد غم و درد در دل نمی‌ماند، کلیم اگر از دلش بیرون نمی‌رود، بالاخره از گلی که دارد بیرون خواهد آمد.