غزل شمارهٔ ۱۹۱

هوش مصنوعی: از بیان غم و ناراحتی خود پرهیز کن تا غم و اندوه جدیدی به تو ندهند. از لب‌های خشک خود چیزی نگو تا مژه‌هایت هم تر نشود و گریه نکنند.

هوش مصنوعی: وقتی زیبا رویان در ایوان نشسته‌اند، دیگر هیچ‌کس به کسی که به خاطر مقام و قدرتش بلندمرتبه است، اعتنایی نمی‌کند.

هوش مصنوعی: در سرزمینی که آزادی از بند مرگ دشوار است، هیچ کس تا زمانی که شایسته‌ی پایان دادن به حیات نباشد، جانش را نادیده نمی‌گیرد.

هوش مصنوعی: آزادی ما از غم‌های زندگی زمانی واقعی می‌شود که نوشندگان شراب برایمان جام برافرازند، اما اگر آنها نوشیدنی را به ما ندهند، هیچ چیزی عوض نخواهد شد.

هوش مصنوعی: اگر به خداوند نیاز و درخواست داشته باشی، از فقر و کمبود دست نکش؛ چون ممکن است با یک در قلبی تو از او چیزی به دست آوری که از صد در دیگران به تو نمی‌رسد.

هوش مصنوعی: هرچند که او به خاطر طمع و حرص خود به چنین حالتی افتاده است، اما مفتی شهر می‌گوید که یک زن را نمی‌توان به دو شوهر داد.

هوش مصنوعی: اگر نتوانی دردها و مشکلات را پشت سر بگذاری و به زیبایی نمایان کنی، نمی‌توانی گلی را که در دامن برف است، مورد توجه قرار بدهی.

هوش مصنوعی: هیچ نفعی از صحبت‌های دیگران برای سخن‌ران به دست نمی‌آید، مانند این که به صدف‌هایی که گوهر درون خود دارند، قیمت نمی‌گذارند.

هوش مصنوعی: در سرزمینی که چشم‌های کلیم (حضرت موسی) آن را می‌بیند، به هیچ‌وجه اجازه نمی‌دهند که فتنه و فساد بر سرنوشت مردم تأثیر بگذارد.