غزل شمارهٔ ۲۷۸

هوش مصنوعی: در این باغ زیبا، اگر نسیمی به گل‌ها آسیب برساند و یا اگر سرو بلند قد از دست باغبان ناراحت شود، نشان‌دهنده‌ی بدی‌خویی است.

هوش مصنوعی: جرم و گناه قدیمی شده، اما رنجش و ناراحتی تازه‌تر شده است. طالع‌بین، از سرنوشت می‌گوید که به خاطر هر کدام از این گناهان، آن شخص بی‌رحم همیشه درد و رنج می‌کشد.

هوش مصنوعی: حس شادمانی من مانند خنده‌ای زودگذر است و فقط نامی از آن باقی مانده است. اگر زمین از آسمان دلخور باشد، آن شادی را دوباره از من پس می‌گیرد.

هوش مصنوعی: من به قدری با درد تو آشنا هستم که وجودم تماماً درگیر آن شده است. اگر نشانی از تو وجود نداشته باشد، هیچ چیز از من باقی نخواهد ماند.

هوش مصنوعی: ای دل، از مژگان او ناراحت نباش؛ زیرا در این پرده که در آن قرار داری، اگر دزد از پاسبان ناراحت شود، ممکن است صلح و آرامش او را به تو بدهد.

هوش مصنوعی: وقتی محمل (چادر بر دوش شتر) در فریاد و کمک نیست، چه کار از دست او برمی‌آید؟ اگر جرس (زنگ شتر) هم از کاروان ناراحت باشد، چه اتفاقی خواهد افتاد؟

هوش مصنوعی: در آن جمعی که تو حضور داری، حتی شمع هم از حسادت می‌سوزد و دائماً در سایه‌ات قرار می‌گیرد و از رفتار و منش تو رنج می‌کشد.

هوش مصنوعی: زیبایی و جذابیت حسن به قدری چشم‌نواز است که هر روز به بازار می‌آید. گل‌ها از شوق و اشتیاق برای فروش به دکان و گل‌فروش می‌ریزد و از باغ گل نیز غمگین می‌شوند.

هوش مصنوعی: از من حال دل را نپرس، چون تو نمی‌دانی حال کسی که مست است، به چه حالتی است که از درد جدایی ساقی به جانش می‌زند.