غزل شمارهٔ ۲۸۷

هوش مصنوعی: اگر ریشه صبوری را بکاری، حسرت دیدار به بار می‌آورد. همانطور که وقتی باغبان این نخل را می‌میرد، برگ و بار آن به وجود می‌آید.

هوش مصنوعی: تاریکی و کدورت مایعات را بیشتر می‌کند. اما من متعجبم که چرا این آینه که به نظر خشک و بی‌نم است، این‌قدر گرد و غبار به خود می‌گیرد.

هوش مصنوعی: دلی دارم که به اندازه‌ای از خوشی و لذت دور است که حتی در باغ گل، تنها به تماشای زیبایی گل‌ها روی دیوار می‌نگرد.

هوش مصنوعی: در سرزمینی که پزشکان بی‌هراس در آن وجود دارند، برای بیمارانی که دردمند و در آستانه مرگ هستند، شربتی می‌آورند که به آن‌ها کمک می‌کند.

هوش مصنوعی: زندگی شاد و خوشی برای من مقدور نیست. حتی اگر نسیمی به من بوی گل بیاورد، باز هم همراه آن، تلخی و غم وجود دارد.

هوش مصنوعی: من از گریه بازگو کردم که آبرویم را به دست بیاورم، اما نمی‌دانستم که اشک‌هایم آتش را بر دل می‌زنند و مشکلات بیشتری برایم به وجود می‌آورند.