غزل شمارهٔ ۱۸۷

هوش مصنوعی: عمر انسان کوتاه است و اگر شجاعت و عشق از دلش خارج شود، زندگی چند قدمی بیشتر نخواهد داشت و مانند مرغی که نیاز به پرواز دارد، به سرانجام خواهد رسید.

هوش مصنوعی: به خواب غفلت فرو رفته‌ایم و زمان عمرمان در حال سپری شدن است. باید زنگ خطر را به صدا درآورد تا متوجه شویم که زمان از دست می‌رود و باید بیدار شویم.

هوش مصنوعی: ای کاش نفرت او باعث می‌شد که مرگ ما را فراموش نکند، زیرا که خون بی‌گناهی که به ناحق ریخته شده، به زودی از یاد قاتل می‌رود.

هوش مصنوعی: اگر دنیا پر از مشکلات و آشفتگی‌ها باشد، برای مستان و خوشحال‌ها چه اهمیتی دارد؟ کشتی من همیشه به سلامت و بدون خطر به ساحل می‌رسد.

هوش مصنوعی: انسان باید در گفتار خود محتاط باشد و مراقب انتخاب کلماتش باشد، زیرا بیان احساسات و افکار به راحتی امکان‌پذیر نیست و ممکن است در اظهارنظرها دچار مشکل شود. راه‌هایی که طی می‌کنیم محدودند و افراد تنبل به سختی در کارها پیش می‌روند.

هوش مصنوعی: چشم‌های من داستانی پر از شگفتی را بازگو می‌کنند، اما قلم قادر به نوشتن آن نیست، اگرچه دل من در خوشی و اندوه غوطه‌ور است.

هوش مصنوعی: عشق و شوق من را به سفر می‌برد و من نمی‌خواهم همچون کلیم (موسى) باشم. هر کسی که به جریان احساساتش دچار شود، بی‌اختیار به مقصد خود می‌رسد.