غزل شمارهٔ ۲۷۹

هوش مصنوعی: هنگامی که در مسیر تو امیدم به سر انجام رسید، دریا به طوفانی پر از موج‌های چهارگانه دچار شد و تمام حقیقت های پنهان و مشکلات این دنیا نمایان گردید.

هوش مصنوعی: بر روی زمین آدم، چقدر باران غم ریخته شد که اشک‌هایش مانند سیلابی جاری شده است.

هوش مصنوعی: اگر شمعی وجود داشته باشد، نباید از تاریکی شب ترسید. حتی اگر سرنوشت تو به گونه‌ای باشد که بد باشد، اگر عشق محبوبت را داشته باشی، همه چیز بهتر خواهد شد.

هوش مصنوعی: راه تنفس من از بس که گریه کرده‌ام، مسدود شد. اما خوشحالم که آینه‌ام از غم و اندوه پاک شده است.

هوش مصنوعی: اگرچه خداوند بر من لطف و برکت نازل نکرد، من در جستجوی آنچه می‌خواهم باقی ماندم و چشمانم از اشک پر شده است.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی به شهرت و نامی بلند برسی، باید آماده‌ی تحمل سختی‌ها و آسیب‌ها باشی. درست مانند نگینی که برای شناخته شدن و ارزشمند شدن، زخم‌هایی را متحمل می‌شود.

هوش مصنوعی: پس از گذشت زمان و در نتیجه یک طوفان، تنها ردپایی از عشق باقی نمانده و یاد و نشانی از آن جز هوس و تمایلات نفسانی نمانده است.

هوش مصنوعی: به دام انداختن مگس را رها کن و دل کسانی که به دنیا وابسته‌اند را در تله زیبایی موها نگذار؛ چرا که حتی فرشتگان نیز در این دام گرفتار شده‌اند.

هوش مصنوعی: جز من هیچ دوستی در این مسیر افتادگی نداشت، و از آغاز، تنها من بودم که ردپای خاکی در این راه باقی گذاشتم.

هوش مصنوعی: چگونه ممکن است که انسان در زندگی خود به چرخش و تغییراتی که از خاک و زمین نشأت می‌گیرد، دوچرخه‌سوار باشد و در عین حال پیاده حرکت کند؟ اگرچه در ظاهر سوار بر اسب است، اما در واقع مسیر زندگی‌اش می‌تواند او را به سمت زمین و واقعیت‌های ساده‌تر بکشاند.

هوش مصنوعی: هر جا که شخصی با خط نو و زیبا به سراغ کسی می‌رود، آن فرد، جنون قدیمی‌اش را فراموش کرده و دوباره احساس شگفتی و سرزندگی می‌کند.