غزل شمارهٔ ۴۳۷

هوش مصنوعی: من همیشه از بدی بخت خود، طوفان‌هایی را که از عمان به وجود آمده‌اند، دیده‌ام و همچنین از شدت و هیجان آب، بیشتر از طغیانی که در قطره‌ای احساس می‌شود، تجربه کرده‌ام.

هوش مصنوعی: در زندگی آرام من، مشکلات زیادی به وجود آمده است، اما این را می‌دانم که حتی اگر فقط یک بار طوفانی از آشنایان را در بیابان دیده‌ام، باز هم می‌توانم با این چالش‌ها کنار بیایم.

هوش مصنوعی: از درد بی‌دمی و بی‌سرپناهی، اشکم جاری شده است. اگر در باغی پر از گل هم پرنده‌ای زیبا را دیده باشم.

هوش مصنوعی: شانه‌ای از موهای تو را در دستانم گرفتم و حالا نتیجه‌ای که به دست آورده‌ام، خواب‌های آشفته و نگران است.

هوش مصنوعی: من از زندگی گله‌ای ندارم و به نظر می‌رسد که در دنیای تاریک بدشانسی، زندگی‌ام به طرز عجیبی سرشار از امید و زندگی بوده است.

هوش مصنوعی: من از هدفم بیشتر صبورم و هر جا که مصیبت و بلایی بر من فرود آمده، آن را با شیرینی و خوشی تحمل کرده‌ام، حتی اگر هدفم را با تیرهای مشکلات نشانه رفته باشند.

هوش مصنوعی: اشک‌های ما از خوشحالی و شوق به وجود می‌آید، مثل رقص آزاد و شاداب کودکان در دبستان که با شادی و نشاط حرکت می‌کنند.

هوش مصنوعی: قناعت و رضایت من باعث شده که حتی در سختی‌ها هم شیرینی را احساس کنم، چرا که از لب‌های خندان دیگران لذت برده‌ام.

هوش مصنوعی: می‌توان فهمید که از درد و رنج‌های عمیق می‌توانند خیر و برکت‌های زیادی به دست آید، مانند درس‌هایی که از تجربه‌های سخت زندگی آموخته‌ام.