غزل شمارهٔ ۲۳۲

هوش مصنوعی: اگر آسمان هر چه به ما داده است، می‌گیرد، ما نیز گوشه‌ای از فقر و نابودی را بررسی می‌کنیم که از ما گرفته شده است.

هوش مصنوعی: از آن سعادت که ضروری است، فقر خود را مانند جغدی در برابر کمان می‌گیرد.

هوش مصنوعی: تمایل به حرص و طمع باعث می‌شود که کسی از گدا کاسه begging کرده و از نابینا عصا بگیرد. این نشان‌دهنده‌ی این است که انسان‌ها به راحتی می‌توانند از دیگران بهره‌برداری کنند.

هوش مصنوعی: اگر کسی به یاد تو و در کوی تو قدم بزند، این نشان‌دهنده‌ی عشق و علاقه‌اش به توست. این امر حتی از همه تأخیرها و فاصله‌ها هم جلوتر است. یعنی عشق به تو او را از دیگران متمایز می‌کند و او بی‌درنگ به سوی تو می‌آید.

هوش مصنوعی: گل در بازار چمن هر روز به نسیم، بوی خود را می‌دهد و عطر تو را با خود می‌آورد.

هوش مصنوعی: وقتی به غنچه نگاه می‌کنم، به یاد دهان تو می‌افتم و زیبایی لب‌های تو چشمانم را به خود جلب می‌کند.

هوش مصنوعی: در دنیای پر از غم، روح من مشتاق آتش و شور است، اما دلش خیلی زود از این شرایط و محیط خسته می‌شود.

هوش مصنوعی: موهای ریز و دلربا به راحتی جان آدم را می‌رباید و هر مژه و نگاه عاشقانه‌ای که می‌افتد، دل را می‌دزدد؛ در این میان، این عاشق بیچاره است که در این بازی زیبا و دل‌فریب، هیچ چیز در دست ندارد و تنها قربانی می‌شود.

هوش مصنوعی: به اندازه‌ای احساسات و غم‌های درونم با نفس‌ام ترکیب شده که وقتی نفس می‌کشم، نور و روشنی خاصی به دلم می‌بخشد.

هوش مصنوعی: من به تیغ ناز او دلم را بسته‌ام، جانم نمی‌تواند از زخم او برهد، همچنان که موسی (کلیم) به دیدار او می‌آید و جانش در پیش رویش می‌گیرد.