غزل شمارهٔ ۳۱۰

هوش مصنوعی: به قدری که زیبایی و سخن تو بر دل دیوانه تأثیر گذاشته، سینه‌ام مانند لوحی، آماده و پر از کلمات عاشقانه شده است.

هوش مصنوعی: تا زمانی که خراب و ویران نشدم، به من نشان نداد که چطور خانه‌اش از نور خورشید گرم است. وقتی ویران شدم، آن را دیدم.

هوش مصنوعی: اگرچه سال‌ها در دل من غم باقی مانده، اما زندگی برای من احساس غریب و ناآشنا دارد؛ زیرا اگر حتی یک روز شادی در وجودم بماند، احساس می‌کنم که آن شادی صاحبخانه دل من شده است.

هوش مصنوعی: به قدری دل‌ها را جلب کرده‌اند و شوق‌های عاشقانه را پراکنده‌اند که سبحه‌ی اهل تقوی دیگر دانه‌دارانش از دست رفته و به هم ریخته است.

هوش مصنوعی: در دل‌های ما یاد و صدای زلف تو بلند بود، اما حالا مانند زنجیری که از صدای نی جدا شده، دیوانه و بی‌سر و سامان شده‌ایم.

هوش مصنوعی: اگر در نظر بگیریم که سرکشان آتشین و خشمگین هستند، در پایان به آرامش خواهند رسید. شمع در نهایت ذوب می‌شود و به نوعی مرهم برای پروانه تبدیل می‌شود. این نشان‌دهنده این است که در پایان، حتی آتش و خشونت می‌تواند به نرمش و محبت تبدیل شود.

هوش مصنوعی: کلبه‌ی کوچک و تاریک من، جایی است که از آن علم و دانش زیادی به دست آمده و اینجا در عین سادگی، به دور از دنیای بزرگ و پرزرق و برق، محلی است که ایده‌ها و افکار جدید شکل می‌گیرند.